Wij zijn zo vervelend. Stuur recensenten naar een voetbalwedstrijd en wat gebeurt er? We kijken niet meer naar de wedstrijd. We beginnen te vechten om pixels. Motorola nodigde Patrick Holland en mij uit in Santa Clara. Ze wilden dat we telefoons testten. Wij zeiden ja. Natuurlijk.
Het was Australië versus Paraguay. 25 juni. De locatie heeft een rare naam vanwege de FIFA-brandingregels. Ik kan het geen Levi’s Stadion meer noemen. Het is nu gewoon “San Francisco Bay Area Stadium”. Probeer dat maar eens aan een toerist uit te leggen. Niemand kon het ontbrekende logo ontdekken. Het kon niemand iets schelen.
“Het was niet meer dan normaal dat we Motorola’s nieuwste opvouwbare apparaten mee wilden nemen naar een WK-wedstrijd.”
Motorola sponsort het toernooi. Lenovo is eigenaar van Motorola. Ze zijn praktisch familie. Dus overhandigden ze ons hun twee nieuwe speelgoed. De Razr Ultra (modeljaar 2024 eigenlijk, niet 2026 – laat me niet beginnen over hun naamgeving). En de Razr Fold. Een map in boekstijl. Duur. Erg duur.
Laten we eerst de hardware opsplitsen.
Specificaties die ertoe doen (en geld)
De Razr Ultra is een verticale clamshell.
– Camera’s: 50 MP breed, 50 MP ultrabreed, 50 MP selfie op het binnenscherm.
– Prijs: Beginprijs $ 1.500.
– Vibe: Snel, verticaal, compact.
De Razr Fold gaat open.
– Camera’s: 50 MP breed, ultrabreed, telefoto. Plus een externe selfiecamera van 20 MP en een interne selfie van 32 MP.
– Prijs: Beginprijs $ 1.900.
– Vibe: Tabletformaat. Zware portemonneeschade.
We richtten beide lenzen op het veld. De zon stond hoog. Hard licht. Schaduwen sneden diep in het gras.
Kijk naar de foto’s. Ze lijken op elkaar. Zeker. Maar de Fold kon beter met de schaduwen omgaan. Minder contrast. Zachtere huidtinten als er gezichten dichtbij waren geweest. De Ultra hield de zaken een beetje harder. Sommige mensen houden van dat contrast. Ik niet altijd.
Toen kwam de zoom. Dit is waar het geld praat.
De Ultra beschikt over een 2x digitale zoom. Het is schoon genoeg. Maar dan? Dat is alles. Geen echte telelens. Gewoon pixels bijsnijden.
De Fold heeft echt glas. Een telelens. In combinatie met bijsnijden ontstaat een echte 6x-voorinstelling. Klik. Zap. Je bent dichtbij. Schone randen. De Ultra wordt op die afstand gewoon papperig. Als je een sponsorshirt moet lezen op een verre verdediger? Grijp de vouw.
Selfies zijn nu raar
We sleepten Corinne in beeld voor een selfie. Hier gaat het over opvouwbare selfies. Ze zijn waardeloos, tenzij je een camera op de achterkant hebt.
De Ultra gebruikt de belangrijkste 50 MP-sensor wanneer deze is opgevouwen? Nee, wacht. Het gebruikt de binnenste 50 MP wanneer deze open is. Wanneer gesloten? De hoofdcamera aan de achterzijde draait software in of gebruikt de voorkant? Het wordt rommelig. Uiteindelijk kijk je naar de grond alsof je naar je sleutels zoekt. Onhandig oogcontact.
De Fold heeft een kleine camera aan de voorkant van de cover. Klik de telefoon dicht. Richt het. Glimlach. Je ogen vergrendelen met de lens. Natuurlijk. Het resulterende beeld was ook helderder. Warmer. De Ultra neigt naar donkerdere tinten. The Fold tilt de schaduwen op. Laat mensen er blij uitzien. Of in ieder geval goed uitgerust.
De nacht viel. Stadionverlichting overspoelde het veld.
Meestal is dit waar camera’s falen. Ruis sluipt naar binnen. Kleuren worden grijs.
Niet vanavond.
Beide telefoons gingen goed om met de schittering. De Ultra gaf een iets rijkere kleurverzadiging. Een pittig blauw in de nachtelijke hemel. De vouw? Schoner. Vleien. Gelijkmatiger. Ik gaf de voorkeur aan de levendigheid van de Ultra voor een feestelijke sfeer. Maar als je de foto afdrukt, ziet de Fold er minder uit als een puinhoop.
Dus, wie heeft er gewonnen?
Heeft een camera een ‘beste’ instelling voor een sportevenement? Waarschijnlijk niet. Het hangt af van wat je najaagt.
Wilt u helderheid en zoom? Betaal extra voor de Razr Fold.
Wilt u warmere, krachtigere kleuren in een kleiner pakket? De Ultra wint.
Meestal deden ze echter hetzelfde werk. Uiteindelijk hebben we de telefoons opgeborgen. Teruggeschopt. Strafschop gezien. Vergat megapixels gedurende dertig seconden. Vervolgens vroeg Patrick of de slow-motion herhalingen met 120 fps waren gefilmd.
Ja. Direct terug naar het.
