Er dreigt een aanzienlijke diplomatieke en economische impasse tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. De Amerikaanse president Donald Trump heeft gedreigd substantiële tarieven op Britse goederen op te leggen, tenzij de Britse regering haar Digital Services Tax (DST) intrekt, een heffing die specifiek gericht is op de inkomsten van grote technologiebedrijven.
De kern van het conflict: wat is de zomertijd?
De Britse Digital Services Tax, geïntroduceerd op 1 april 2020, is een heffing van 2% op inkomsten uit specifieke digitale activiteiten in het VK. De belasting richt zich op drie primaire sectoren:
– Sociale mediaplatforms
– Onlinezoekmachines
– Online marktplaatsen
Om te voorkomen dat de belasting kleinere lokale bedrijven treft, heeft Groot-Brittannië hoge drempels vastgesteld om in aanmerking te komen. Een bedrijf valt alleen onder de DST als zijn wereldwijde digitale omzet hoger is dan £500 miljoen en zijn Britse digitale omzet hoger is dan £25 miljoen.
Omdat het mondiale technologielandschap wordt gedomineerd door Amerikaanse giganten, treft de belasting onevenredig veel bedrijven als Alphabet (Google), Meta en Amazon. Hoewel de Britse regering volhoudt dat de belasting ‘agnostisch’ is voor het hoofdkantoor van een bedrijf en van toepassing is op bedrijven ongeacht hun nationaliteit, heeft het praktische resultaat een zware impact op Amerikaanse bedrijven.
Waarom Washington reageert
President Trump heeft de belasting opgevat als een directe aanval op de Amerikaanse economische belangen. Vanuit zijn perspectief is de zomertijd een discriminerende maatregel die bedoeld is om de meest succesvolle bedrijven ter wereld te ‘uitbuiten’.
“Ik hou er niet van als ze zich op Amerikaanse bedrijven richten… of we die bedrijven nu leuk vinden of niet, het zijn Amerikaanse bedrijven en de topbedrijven ter wereld”, zei Trump vanuit het Oval Office.
De president heeft aangegeven dat de VS niet alleen zullen protesteren, maar ook een antwoord zullen geven. Hij heeft gedreigd Groot-Brittannië tarieven op te leggen die “gelijk aan of groter” zijn dan de inkomsten die via de digitale belasting worden geïnd.
De context: een mondiale trend versus een tijdelijke maatregel
Om te begrijpen waarom dit geschil zo hardnekkig is, is het noodzakelijk om naar het bredere landschap van de internationale belastingheffing te kijken:
1. Een mondiale beweging
Groot-Brittannië staat niet alleen in zijn streven naar digitale heffingen. Een groeiend aantal landen heeft vergelijkbare belastingen ingevoerd om inkomsten uit de digitale economie binnen te halen, waaronder Frankrijk, Spanje, Italië, Oostenrijk, Denemarken, Hongarije, Polen, Portugal, Zwitserland en Turkije. Deze maatregelen weerspiegelen een mondiale trend waarbij overheden winsten willen belasten daar waar de gebruikers zich bevinden, in plaats van alleen daar waar het bedrijf juridisch zijn hoofdkantoor heeft.
2. Het “Stopgap”-argument
De Britse regering beschrijft de zomertijd als een tussenmaatregel. Het was oorspronkelijk bedoeld als tijdelijke oplossing terwijl de internationale gemeenschap werkte aan een verenigd mondiaal belastingkader. Omdat er echter geen permanente internationale overeenkomst tot stand is gekomen, is Groot-Brittannië doorgegaan met het innen van de belasting. In de periode 2025-2026 heeft de DST £944 miljoen opgehaald, een stijging van 17% ten opzichte van het voorgaande jaar.
3. Wrijving op regelgevingsgebied
Naast directe belastingen hebben de VS ook hun zorgen geuit over bredere digitale regelgeving, zoals de Digital Markets Act van de Europese Unie. De Amerikaanse regering beschouwt deze verschillende wetgevende inspanningen – variërend van belastingen tot concurrentiebeperkende regelgeving – als een gecoördineerde poging om de Amerikaanse technologische dominantie te belemmeren.
Conclusie:
Het geschil benadrukt een fundamenteel meningsverschil over de manier waarop de digitale economie moet worden belast: Groot-Brittannië beschouwt het als een noodzakelijke manier om ervoor te zorgen dat digitale reuzen bijdragen aan de lokale inkomsten, terwijl de VS het beschouwen als een protectionistische aanval op de Amerikaanse industrie. De uitkomst van deze impasse zou de transatlantische handelsbetrekkingen kunnen hervormen.
