Het fenomeen ‘tradwife’ – beïnvloeders die een terugkeer naar traditionele, binnenlandse genderrollen romantiseren – is een bliksemafleider geworden in het culturele debat. Ze worden vaak door twee lenzen bekeken: als vrouwen die een lovenswaardige keuze maken om het gezinsleven te omarmen, of als leveranciers van een gevaarlijke, regressieve ideologie die privileges en antifeministische sentimenten maskeert.
De bruisende nieuwe roman van Caro Claire Burke, Yesteryear , probeert zich in deze controverse te verdiepen. Met een uitgangspunt dat al heeft geleid tot een grote filmdeal met Anne Hathaway in de hoofdrol, stelt het boek een provocerende vraag: wat gebeurt er als de samengestelde, zonovergoten fantasie van de traditionele huisvrouw de brutale, onverbloemde realiteit van de 19e eeuw ontmoet?
Van luxe truien tot loogzeep
Het verhaal volgt Natalie, een drop-out van Harvard die een ‘tradwife’-influencer uit de high society werd. Ze leidt een leven vol esthetische perfectie, totdat ze plotseling wordt teruggevoerd naar 1855.
De transitie is gewelddadig en ingrijpend. Natalie wordt ontdaan van haar luxegoederen, haar kindermeisjes en haar digitale publiek. In plaats daarvan wordt ze geconfronteerd met:
– Slecht handenarbeid, zoals kleding wassen met zelfgemaakte loogzeep.
– Primitieve geneeskunde, met pijnlijke hechtingen zonder verdoving en zalven die “naar spekvet ruiken.”
– Fysiek gevaar, inclusief verwondingen door berenvallen en de dreiging van huiselijk geweld.
Voor veel lezers schenkt het een duistere voldoening als ze zien dat Natalie’s ‘traditionele’ levensstijl van alle filters wordt ontdaan. Het dient als een kosmisch ‘Ik zei het toch’ voor degenen die een levensstijl propageren die de ontberingen uit het verleden negeert.
De hypocrisie van de beïnvloeder
Burke gebruikt Natalie om de ‘rot’ onder de esthetiek te onderzoeken. De roman portretteert de levensstijl van traditionele vrouwen niet alleen als een politiek statement, maar als een enorme oefening in influencer-hypocrisie.
Natalie’s ‘organische’ levensstijl is een façade:
– Ze gebruikt pesticiden om haar boerderij winstgevend te houden.
– Haar ‘pastoraal-chique’ keukengerei wordt rechtstreeks vanuit Taiwan verzonden.
– Ze koestert een diepe minachting voor de vrouwen die ze beweert te vertegenwoordigen, en bekijkt ze door een lens van superioriteit en wrok.
Het boek suggereert dat de ‘tradwife’-inhoud een vorm van ‘woedeaas’ is: een product dat is ontworpen om te worden geconsumeerd door mensen die het graag haten. Natalie beschouwt haar volgers zelf als ‘verslaafd’ aan de rotzooi die ze verkoopt.
Een gebrekkige kritiek: het probleem van keuzevrijheid
Hoewel de roman een aangrijpend thriller-tempo is, wordt hij geconfronteerd met een belangrijke filosofische hindernis. Burke’s centrale argument lijkt te zijn dat traditionele vrouwen heimelijk net zo boos en ontevreden zijn als de feministen die hen bekritiseren.
De roman stelt dat Natalie’s levensstijl een leugen is die ze zichzelf vertelt, en dat ze in het geheim juist die dingen verlangt die ze publiekelijk afwijst. Dit creëert echter een narratieve valkuil:
- Het ontkent de keuzevrijheid van de proefpersoon: Door te suggereren dat Natalie het in het geheim eens is met haar critici, ontzegt het boek haar het recht om haar eigen overtuigingen vast te houden.
- Het is gebaseerd op het archetype van een ‘strovrouw’: Net als de internetcommentatoren die deze influencers ‘haat-volgen’, bouwt de roman een denkbeeldige, holle versie van een vrouw op, zodat ze kan zien hoe ze wordt gestraft.
De sterkste beloning die Burke voor deze vrouw kan bedenken, is ontkennen dat ze gelooft in de dingen die ze, door al haar woorden en daden, oprecht lijkt te geloven.
Conclusie
Yesteryear is een zeer boeiende, eetbare verkenning van moderne wrok en digitale façades. Door echter te proberen het archetype van de traditionele vrouw te ‘straffen’ door middel van psychologische subversie, wordt een diepere waarheid over het hoofd gezien: je hoeft niet te bewijzen dat een levensstijl een leugen is om te erkennen dat deze ideologisch regressief is. Door te proberen de fantasie te ontmantelen, creëert de roman uiteindelijk een ander soort fictie – een waarin zelfs de overtuigingen van de hoofdpersoon worden behandeld als louter uitvoering.
