Mijn 14-inch M2 MacBook Pro is een tank. Ik kocht het eind 2020, behandelde het goed en knipperde nooit. Toen deed ik het onvergeeflijke. Ik heb water gemorst. Het begon te gebeuren via een USB-C-poort, waardoor het vertrouwen tussen ons langzaam werd aangetast. Maak een back-up. Geniale bar. Doei.
De timing was wreed. Ik had net de MacBook Neo opgehaald. Dus zat ik daar met het instapmodel en mijn Pro in een doos.
Hoe anders? Nacht en dag.
Het instellen was een fluitje van een cent. Ik heb Time Machine gebruikt. Zelfde macOS. Ik voelde me meteen thuis. Tot ik naar het scherm keek.
Ik ging van 14,2 inch mini-LED-helderheid naar 13 inch… LCD. Het voelt klein. De helderheid is lager. Het contrast is doffer. Ik ben van 16 GB naar 8 GB RAM gegaan. Geen MagSafe. Geen SD-kaartsleuf. Geen extra USB-poorten aan de zijkant.
Maar ik had het 512GB -model, dus de opslag was prima. Touch ID was er (het 256 GB-model krijgt niet eens de vingerafdrukscanner).
Wat ik meteen miste? Een achtergrondverlichting op de toetsen. Het is een toetsenbord van topkwaliteit dat plotseling goedkoop aanvoelt als je om middernacht in het donker video’s bewerkt.
Aanpassingen waren noodzakelijk. Niet voor de software, maar voor mijn ego.
De week zelf
Ik ben een schepper. Ik heb vlogs geknipt in Premiere Pro. Ik doe onderzoek in Chrome. Ik schrijf in Notie. Ik beheer bestanden in Finder. Ik gebruik Google Workspace.
De Neo hield stand.
Eén strandbal. Dat is alles.
Het gebeurde toen ik 50 4K-clips van een iPhone naar Premiere sleepte, er filters op zette en 25 tabbladen open had. Oordeel niet. Ik gebruik tabbladgroepen om te overleven. Op mijn Pro? Nooit een gevallen frame. Ik heb die machine jarenlang misbruikt. De Neo maakte me voorzichtig.
De export verliep trager. Maar ze waren klaar. Geen crashes na die ene schrik. Bridget Carey van CNET had soortgelijke gedachten. Het is competent. Saai, maar competent.
De grieven
- De toetsen. Ik heb achtergrondverlichting nodig. Periode. Apple weet hoe het moet. Repareer het voor de volgende versie.
- De schermgrootte. 13 inch voelt krap aan bij het bijsnijden van seconden uit een vlog. Ik tuurde. Ik heb het onroerend goed gemist. De Neo ondersteunt één extern beeldscherm, wat helpt. Maar als ik een droombudgetlaptop zou ontwerpen? Ik zou dit groter maken.
- De oplaadsnelheid. Dit doet pijn. De batterijduur is redelijk: genoeg voor een koffieshopsprint en een volledige bewerking. Maar het aansluiten duurt een eeuwigheid. Zelfs met een snelle 45W-oplader zat ik anderhalf uur vastgebonden om de volgende dag wakker te worden met stroom. Het duurt 2,5 uur voordat de meegeleverde 20W -adapter volledig is opgeladen.
Ik maakte me zorgen over het feit dat ik maar twee USB-C -poorten had. Ik had het mis.
Eén gaat naar mijn SSD voor videobeelden. De andere blijft aangesloten op de stroom. Het werkt. Het vergt gewoon discipline. Als Apple op het volgende model een poort naar de linkerkant zou verplaatsen? Ik zou gemakkelijker slapen. Overal kabels is geen leven.
Voor wie is dit bedoeld?
$ 1.700 is wat ik voor de Pro heb betaald. Voor hoofdruimte. Voor snelheid. Voor “Ik heb de komende drie jaar geen andere computer nodig.”
De Neo is goedkoper. Het zal niet zo lang duren. Het zal geen 8K-video weergeven zonder te hijgen.
Maar voor een beginner? Voor iemand die vanuit zijn slaapkamer een YouTube-kanaal begint? Het is genoeg.
Ik geef het aan mijn partner. Ze verhuist van Windows. Ze heeft Photoshop nodig. Ze heeft Illustrator nodig. Ze heeft het een dag geprobeerd. Ze vond het leuk. Tussen haar iPad en deze laptop zit het ecosysteem stevig vast. Ze zal het geweldig vinden.
Ik?
Ik ga terug naar de Pro. Het 16-inch scherm. De achtergrondverlichting. De snelheid.
De Neo is niet slecht. Het is eigenlijk heel goed voor wat het is. Ik heb gewoon andere eisen. Als ik een primair 16-inch beest aan het bureau had? Ik zou de Neo misschien houden als reismachine in een koffieshop.
Maar dat doe ik niet. Het gaat dus naar haar. Ik blijf in mijn box. De Pro wacht.
Het is prima. Het is niet perfect. Het is net genoeg voor de meeste mensen. Dat is tegenwoordig bijna beangstigend.
