De ruimte is vandaag iets duidelijker geworden. Of beter gezegd: onze kijk daarop.
Een Europees-Chinees team heeft zojuist de SMILE-missie gelanceerd. Het is een klein schip. 3 meter hoog. Maar het vervoert zware hardware voor één specifieke taak. Om de magnetische atmosfeer van de aarde te röntgenstralen.
Ze zijn dinsdag gelanceerd vanuit Frans-Guyana. De European Space Agency en de Chinese Academie van Wetenschappen bundelen hun middelen. Het resultaat is een tracker die rond onze planeet cirkelt om de magnetosfeer te bestuderen. Dat is de bubbel die ons beschermt tegen de zon.
Als dat schild faalt? Wij zijn geroosterd. Letterlijk. De ESA was er bot over: “Zonder de magnetosfeer zou het leven op planeet Aarde niet kunnen overleven.”
Zonnewinden. Ze klinken zachtaardig. Dat zijn ze niet altijd. Deze stromen geladen deeltjes botsen voortdurend in ons magnetisch veld. SMILE wil de impact zien. Het meet wanneer, waar en hoe deze botsingen plaatsvinden.
Waarom maakt het ons uit?
Het begrijpen van deze gaten in het zonnestelsel is niet alleen academisch. Het houdt de technologie levend. Het houdt astronauten veilig.
Het ruimtevaartuig werkt al. Twee uur na het opstijgen? Eerste signaal ontvangen. Zonnepanelen ingezet. Het drinkt zonlicht.
Al zal het niet laag blijven. SMILE zal tot 121.000 km boven de Noordpool komen. Dat is een derde van de weg naar de maan. Een eenzame plek. Daarboven zal het 45 uur aan continue gegevens per baan verzamelen. Zachte röntgenstralen. Ultraviolet licht.
Het zal een tijdje duren. De gegevens komen eraan. De vragen over hoe onze beschermende schil werkt, beginnen beantwoord te worden. We raden nog steeds veel.
Wij hebben een missie. Laten we eens kijken wat het ziet.
