We hadden AI verwacht op WWDC.
God weet dat we dat deden.
Wat we niet hadden verwacht? Een fototool die echt logisch was.
Niet nog een keer “typ een prompt en koop een puppy in een ruimteschip.”
Dit was anders.
Ruimtelijke herkadering.
Apple heeft tijdens de keynote van maandag een nieuwe reeks bewerkingstools uitgebracht. De gebruikelijke verdachte? Een opruimfunctie. Bruikbaar. Maar vergeetbaar. Toen kwam de mogelijkheid om beeldranden uit te breiden. Ook leuk.
Maar Spatial Reframing hield me tegen.
Hiermee kunt u wijzigen waar u stond toen u de foto maakte.
Allemaal generatief. Allemaal onder een nieuw tabblad ‘Extra’ in de Foto’s-app op iOS 26 (hey, het is nu iOS 27, de tijd gaat snel). De ontwikkelaarsbèta is live als je ermee wilt rommelen.
Minder slop. Meer ziel.
Fotografen haten AI momenteel.
Geldige reden. Het internet verdrinkt in generieke, zielloze, door AI gegenereerde rommel. Apple’s eigen Image Playground-app voedt dat vuur.
Ja, zelfs daar.
Maar generatie is niet binair.
Het hoeft niet te betekenen dat je de werkelijkheid uit het niets verzint. Soms betekent dit dat je de vuilnisbak naast de schoen van je onderwerp moet bevestigen. Dat is bespaarde handarbeid. Google Pixels doen het ook met hun Magic Eraser. Het is gewoon een efficiënte pixelvervanging.
Spatial Reframing gebruikt diezelfde technologie voor een beter doel: een slechte compositie herstellen.
Jij hebt de foto gemaakt. Je stond vijf centimeter naar links. Het ziet er druk uit. Nu is dat niet zo.
De parallaxtruc
Apple doet al coole diepte-dingen met ‘Spatial Photos’. Het raadt diepte in een 2D-beeld en creëert een 3D-gevoel. Je kantelt de telefoon, het onderwerp komt los van de achtergrond. Werkt op vergrendelschermen. Ziet er vermoedelijk goed uit in Vision Pro (ik heb de headset niet, dus neem dat met een korreltje zout).
De scheiding is niet perfect. Het ziet er niet altijd uit als een slechte green screen-job, maar het is wel merkbaar.
Reframing neemt deze dieptekaart en bewapent deze.
Sleep de afbeelding in de editor. Verschuif het perspectief.
De achtergrond beweegt anders dan de voorgrond. Alsof je daar echt naartoe liep.
Lightroom probeert dit te doen. Je kunt roteren en schuintrekken.
Het verpest de beeldverhouding. Vervormt de randen. Ziet er nep uit.
Apple repareert de gebroken randen.
Nadat je het frame hebt versleept, vult generatieve AI de gaten op. Maakt gebruik van modellering op het apparaat voor het giswerk van de diepte. Vervolgens activeert u Apple’s Private Cloud Compute om de nieuwe pixels weer te geven.
Alok Deshpande, die camera- en fotosoftware bij Apple beheert, zei het botweg.
Het genereert alleen nieuwe inhoud om de gaten op te vullen waar het perspectief verschuift. Er blijft consistentie bestaan.
Je krijgt dus een foto van het uitkijkpunt dat je wilde maar niet hebt gemaakt.
Is het bedrog?
Misschien.
Maakt het van een wazige, krappe puinhoop iets afdrukbaars? Ja.
Ik dacht altijd dat bewerken regels kende. Gewas is gewas. Bewegen is bewegen. Nu raadt de telefoon gewoon de rest.
Het werkt. Grotendeels.
De bèta is uit. De slordigheid komt nog steeds. Maar voor één keer?
De AI had niet het gevoel dat hij ons probeerde te vervangen.
Het vulde gewoon de lege ruimte in waar mijn benen hadden moeten staan.
